الله اکبر از اخلاص و ایمان شان... از آن چهره های متبسم نورانی... از آن همه صداقت و صفا، از آن همه تواضع از ان همه عشق از ان همه شیدایی و شوریدگی ... آنان "معبر" را "معبد" و "میدان" را "محراب" دانسته و در آن به نبرد با دشمن درون و برون پرداخته بودند و جلوه محبوب ازلی را در آن به چشم حقیقت دیده بودند که این چنین زیبا، دلباخته و شیدا، عزم وصال کرده و آنقدر در آتش تمنای دوست سوخته و گداخته و از درد فراق فریاد کشیده و نالیدند... تا عاقبت شایسته گشتند و رخصت پرواز به عند الله گرفتند. و اذن دیدار وجه الله را... و بر بال ملائک نشستند و با سیمائی سرخ سرخ سرخ به معراجی خونین تا آنجا رفتند که در "وهم" ما ناید.
برگرفته از کتاب مین ها و معبرها نوشته دکتر احمد مومنی راد
