» » خاطرات آزاده دلاور تخریبچی سعید نفر ( قسمت اول)

  خاطرات آزاده دلاور تخریبچی سعید نفر ( قسمت اول)

خاطرات آزاده دلاور تخریبچی سعید نفر ( قسمت اول)

 

فصل 1
جبهه
خوب به یاد دارم که اواخر بهمن ماه سال 62 بود از آنجایی که چند وقتی بود که پدر و مادر و اعضای خانواده ام را ندیده بودم یکی دو روزی می شد که جهت دیدن ایشان مرخصی گرفته و از جبهه به تهران آمده بودم . آن موقع ما در یکی از محلات جنوب شهر به نام نازی آباد زندگی می کردیم .خیلی دلم برایشان تنگ شده بود آخر چند وقتی می شد که آنها را ندیده بودم.در آن زمان من مجرد بودم و به همین دلیل با فراغ بال بیشتری به جبهه میرفتم .از آنجا که احتمال انجام عملیات را می دادم و دلم نمی خواست به هیچ عنوان شانس شرکت در عملیات احتمالی آینده را از دست بدهم به یکی از نیروهایم به نام اکبر جانثاری سپرده بودم به محض اینکه خبری از عملیات به دست آورد توسط تلفن و با رمز مرا خبردارکند .از قبل به اکبر گفته بودم : اکبر اگر عملیات نزدیک بود پشت تلفن بگو که دلم برات تنگ شده و اگر خیلی نزدیک بود بگو که دلم برات خیلی تنگ شده است تا من در اسرع وقت خودمو به جبهه برسونم. روز دومی بود که من در تهران بودم و در خانه کنار خانواده نشسته بودم که تلفن زنگ خورد. من نزدیک تلفن بودم گوشی را برداشته وگفتم : الو  بفرمایید. صدایی از آن طرف به گوشم خورد که گفت : سلام برادر سعید‚ خودتی؟ صدای اکبر بود پس از حال و احوالپرسی از اکبر پرسیدم :چه خبر اکبر؟ و او در جوابم گفت : خبر خوش  کجایی پسر ؟ دلم برات خیلی تنگ شده.با شنیدن این جمله قلبم یک دفعه فرو ریخت برای اینکه مطمئن شوم که درست شنیده ام پرسیدم : اکبر چی گفتی ؟ دوباره بگو درست نشنیدم. و اکبر درجواب دوباره همان جمله را تکرار کرد. بله عملیات نزدیک بود و اکبر طبق قرار قبلی  می خواست مرا این گونه مطلع کند .به او گفتم : اکبر جان من هم دلم برات خیلی تنگ شده و انشاالله همدیگر را به زودی خواهیم دید.بعد از اینکه تلفن را قطع کردم دیگر در حال خودم نبودم از خوشحالی در پوست خود نمی گنجیدم به پدر و مادر م گفتم که من باید فردا برگردم . آنها که از این تصمیم یکباره من تعجب کرده بودند دلیل آن را پرسیدم که در جواب گفتم: چیز خاصی نیست  کار مهمی پیش آمده که باید زودتر برگردم. فردا صبح زود پس از خداحافظی با پدر و مادر و خواهر و برادرانم سوار بر تویوتا لند کروز از تهران راهی جبهه شدم.در طول مسیر در حالیکه رانندگی می کردم و چشم به افق روبرو دوخته بودم خاطراتم را در ذهن مرور می کردم.حدود 6 ماهی می شد که رسما به عضویت سپاه در آمده بودم و به عنوان فرمانده گردان تخریب در قرارگاه نجف اشرف در نیمه دوم سال 1362 به فعالیت مشغول بودم. البته قبل از آن چند باری به عنوان بسیجی به جبهه رفته بودم و در چند عملیات به عنوان تخریبچی و یا خدمه توپ 106 و یا رزمنده عادی شرکت کرده بودم . بعد از سپاهی شدنم طولی نکشید که به من پیشنهاد فرمانده گردانی تخریب قرار گاه نجف شد که در ابتدا این مسئولیت را قبول  نکردم اما در ادامه با صحبتهایی که با بنده شد و پای تکلیف شرعی به میان آمد هیچ راه چاره ای برایم باقی نماند به جز آنکه این مسئولیت را بپذیرم . مقر و پایگاه اصلی ما در پادگان ابوذر واقع در منطقه  سر پل ذهاب در نزدیکی اسلام آباد غرب بود.هر چند وقت یکبار نیروهایی را برای ما می آوردند که به همراه یک سری از دوستان از جمله علی ولیزاده ‚امیراحمدی˓ مهدی محمدی شاهد ‚اکبر جانثاری ‚ علی حیدری ‚ عباس جمالی ‚ مرتضی نجفی و شهید علی قبله ای در مواقعی که خبری از عملیات نبود به کار آموزش تخصصی این نیروها در پادگان مشغول می شدیم.
 
برگرفته از کتاب  " خوابی که تعبیر شد "  خاطرات آزاده دلاور تخریبچی سعید نفر 

خاطرات آزاده دلاور تخریبچی سعید نفر ( قسمت اول)

 


  29 فروردین 1397
  331

  ویژه نامه ها

  لینک دوستان

  نظرسنجی

نظرشما در موردمحتوا و قالب بندی سایت معبر نور چیست؟


  اوقات شرعی

  یاد یاران